غزل شمارهٔ ۳۰۰۰

برداشت: دل بی‌تاب و عاشق با خوشرویی و زیبایی موهای او به آرامی و شوق زیاد درگیر می‌شود، همان‌گونه که آب زندگی برای ماهی وسوسه‌انگیز و جذاب است.

برداشت: اگر گلزار ابراهیم (نماد بهشت و رفعت) آتش بر گنهکاران بزند، دل ما باید به خاطر شرم از گناه، به حالت عذابی آب شود.

برداشت: ای ثروتمند، به فقیران کمک کن؛ زیرا مانند دریا که با بارش باران سیراب می‌شود، باید به نیازمندان یاری برسانی.

برداشت: آسمان کج‌رفتار نمی‌تواند کسانی را که در آرامش و سکون هستند، به حرکت درآورد. اما این گرداب، فقط برای بی‌ارزش‌ها و بی‌سرپرستان مشکل ایجاد می‌کند.

برداشت: من از سفیدی‌های مویم گفتم که نشانه‌ای از صبح امید و زندگی جدید است، اما نمی‌دانستم که غفلت و بی‌توجهی، مانند یک پرده خواب، مانع از دیدن آن آینده روشن می‌شود.

برداشت: به وفاداری از نعمت‌های دنیا دل نبند، چون در کجا می‌توانی به یک روزن (نور) دست یابی و نوری که جهان را روشن می‌کند، پیدا کنی؟