غزل شمارهٔ ۲۹۹۹

برداشت: هر کس که از خود فاصله بگیرد، نمی‌تواند با هم‌سفرانش هماهنگ شود؛ چرا که نمی‌توان بوی پیراهن را با کاروانی که در حال حرکت است، همراه کرد.

برداشت: بهتر است که کسی که خواب آلود است نتواند خود را پنهان کند، درست مانند دامن که به خودی خود مناسب نیست. بهتر است که تیر کج به جای اینکه به درستی پرتاب شود، در آغوش کمان قرار بگیرد.

برداشت: دشمن بدخواه به آرامی موجب می‌شود که حصار امنیتی ما استحکام یابد، زیرا عمر هر فرد مانند مغزی است که با چربی دوران زندگی‌اش بر استخوان‌های وی اثر می‌گذارد.

برداشت: هلال عید به ما نمایی تازه می‌بخشد و ما را به یاد عشق جوانی می‌اندازد؛ همان عشقی که می‌تواند در دوران پیری زلیخا را به جوانی بازگرداند.

برداشت: چه بر سر دل‌های مؤمنان می‌آید وقتی که کسی با روی آتشین و دلی آهنین، آینه را به آب روان تبدیل کند؟

برداشت: نگران زخم زبان دیگران نباش، چون عشق واقعی و صادقانه به وجود آمد، مانند صبح روشنی که می‌آید و شمع‌ها را بدون نیاز به کلام روشن می‌کند.

برداشت: وقتی که به انتهای این مسیر بی‌پایان برسم، از خودم می‌پرسم: آیا ارزش ادامه دادن دارد؟ زیرا هر قدمی که برمی‌دارم، فقط به گیجی و سردرگمی من می‌افزاید و مانند سنگی در مسیرم قرار می‌گیرد.