غزل شمارهٔ ۲۹۹۸

برداشت: اگر انسان بخواهد از عقل و فهم خود به خوبی بهره‌برداری کند، بهتر است که کمتر صحبت کند. اگر زیاد حرف بزند، ارزش و شکوه عقل او کمتر می‌شود. در واقع، سکوت می‌تواند به مانند شمشیری برنده، در نظر دیگران شخصیت و اعتبار او را تقویت کند.

برداشت: هر کسی که در سکوت و آرامش به درک عمیق از رازهای پنهان جهان برسد، آماده است تا به دانشی بزرگ و شگفت‌انگیز دست یابد.

برداشت: اگر مانند شاهین از حقیقت و راستگویی دور نشوی، احترام و منزلت بالایی پیدا می‌کنی; زیرا اگر میزان عدالت را در نظر مردم پایین بیاوری، ارزش خود را کم کرده‌ای.

برداشت: به خاطر عشق و زیبایی، هر کس که از این راه خارج شود، به نوعی مجازات خواهد شد. در واقع، این مسیر به قدری حساس و ظریف است که حتی سهل‌انگاری نیز نمی‌تواند تحمل شود.

برداشت: من این مژگان که خون می‌ریزد را می‌بینم که چگونه زیبایی چشمانش، علم را با خون غزالان حرم آغشته می‌کند.

برداشت: عشق ناب یک انسان بزرگ و عارف، به نحوی عمیق و متعالی است که زاهد به دنبال دانایی و خرد می‌گردد. اما اگر این عشق حقیقی وجود نداشته باشد، شخصی چون خضر، که نماد دانش و حکمت است، هرگز در پی نقش و اثر قدم این زاهد نخواهد رفت.

برداشت: نفس انسان در روز قیامت مانند گردبادی می‌شود که کسی که دلش پاک و با صداقت است، می‌تواند ذرات وجود خود را در فضایی خالی و بی‌نهایت پراکنده کند.

برداشت: اگر انسان‌ها به فکر دنیا باشند، می‌توانند در مدت کوتاهی آن را به شکوه و عظمت برسانند، مانند قارون که زمین را زینت بخشید.

برداشت: انسانی که تحت تأثیر بدبینی و حسادت نیست، می‌تواند با دوربینی درست زندگی را تماشا کند و در دنیای پرخطر و تلاطم، با تدبیر و مهارت، نقش خوبی از خود به نمایش بگذارد.