غزل شمارهٔ ۲۹۹۶

برداشت: وقتی شکر را در آب می‌ریزی، زیبایی و لذت آن مانند لبخند تو است. شور و حال و نشاطی که در دنبال تو وجود دارد، به قدری زیاد است که حتی یک نمکدان ساده هم نمی‌تواند آن را پنهان کند.

برداشت: هرگز از مجلس خارج نشوید با لباس چاک‌چاک، زیرا می‌ترسم که زیبایی و درخشش شما توجه خورشید را به خود جلب کند و باعث شود که او گل‌های خود را در دامن شما بیفکند.

برداشت: اگر تاریکی از چشم آب حیوان کنار برود، می‌تواند غبار خود را در باغ زیبای تو بیفکند.

برداشت: خورشید، به دور جهان می‌چرخد و در این حرکت، به دنبال این است که خود را در پیچ و تاب زلف‌های تو به نمایش بگذارد.

برداشت: در شب عید، ماه مانند ستاره‌ای درخشان و زیباست که همانند نعل در آتش، خود را در زمان مناسب و با فرصت در گوشه‌ای از خانه‌ات می‌افکند.

برداشت: پرتو نور از سایه‌ات بر روی الماس می‌افتد؛ اما آیا این قدر ارزش دارد که به زیبایی مژه‌های تو نگاه کند؟

برداشت: عشقی که از بوسه او می‌نوشیم هرگز سیرابمان نمی‌کند و چهره‌ات آن‌قدر زیباست که حتی یک خط نازک بر روی گردن تو هم می‌تواند نظرها را جلب کند.

برداشت: شوق رسیدن به معبود و محبوب چنان در صائب شعله‌ور است که مانند برق و باد، به طرز شدیدی او را به حرکت درمی‌آورد و از خود بی‌خودش می‌کند.