غزل شمارهٔ ۲۹۹۳

برداشت: با وجود اینکه انسان فرودستی هستم، می‌توانم در دنیا اثر بگذارم. همان‌گونه که خاک می‌تواند در چشم دنیا جای خود را پیدا کند، من نیز می‌توانم در آن تأثیر بگذارم.

برداشت: در دوری و بی‌کسی، بی‌رحمی است که سنگ به سوی بچه‌ها پرتاب کرد. اگر نه، می‌توانستم مانند مجنون، چادر را در دورادور حصار بزنم.

برداشت: از فکر گذشته‌ام، دست و پایم از زمین بالا نمی‌آید؛ وگرنه می‌توانم به راحتی به دنیا پشت پا بزنم.

برداشت: اگر اراده‌ای راستین و صادقانه داشته باشم، مثل صبحی روشن، می‌توانم با تمام وجودم در برابر سختی‌ها مقاومت کنم و همچون خورشید در آسمان به تنهایی بدرخشم.

برداشت: دل من مانند برگ بید به خاطر مسائل کوچک و جزئی می لرزد، اما اگر بخواهم، سینه‌ام مانند کشتی می‌تواند به دریا برود و با مشکلات بزرگ‌تر مواجه شود.

برداشت: اگر عشق و جنون مرا مانند یک گردباد به دل دشت‌ها براندازد، می‌توانم باز هم در این سرزمین پر از رویاها حرکت کنم.

برداشت: دل عاشقانی که در دام زلف معشوق گرفتارند، برای آزادی با خود نمی سازند. اما اگر بخواهند، می‌توانند از این وضعیت رها شوند و به دنبال سرنوشت خود بروند.