غزل شمارهٔ ۲۹۹۲

برداشت: این دنیا و مادیات چه ارزشی دارند که من بتوانم به آنها بی‌نیاز باشم؟ چه چیزی در این دنیا وجود دارد که بخواهم به آن پشت پا بزنم و از آن گذر کنم؟

برداشت: در این دریا که موج‌هایش نوح را نیز به زانو درآورده، من بی‌دست و پا تا چه زمانی می‌توانم تلاش کنم؟

برداشت: من به کمک دیگران مانند گلی که بر اثر فشار چاک می‌خورد، دچار آسیب می‌شوم. اما با این وضعیت محدودیت‌ها، چگونه می‌توانم به عمق دل‌ها نفوذ کنم؟

برداشت: نمی‌توانم به راحتی تسلیم شوم، زیرا در شرایطی قرار دارم که نمی‌توانم راهی برای نجات پیدا کنم. در واقع، به دریا نیفتاده‌ام که بتوانم شنا کنم و خودم را نجات دهم.

برداشت: من از ویژگی تواضع و خاکساری خود، جهانی را در تصرف دارم که بر قله موفقیت و اقبال، می‌توانم بی‌نیاز و مستقل باشم.

برداشت: از ساقی می‌خواهم که بار سنگین زندگی را از دوشم بردارد تا بتوانم در این دشت وسیع، بدون دغدغه و راحت، بگردم و لذت ببرم.

برداشت: من در حالی که جرأتش را دارم که به دریا بروم و با سختی‌های آن روبرو شوم، اما در آبی زلال و صاف هم احساس گمگشتگی و سردرگمی می‌کنم.