غزل شمارهٔ ۲۹۹۰

برداشت: دل آزاد و رها هرگز از غم‌های دنیا متاثر نمی‌شود، و مسیحا هرگز در دام عشق مریم گرفتار نمی‌شود.

برداشت: دام زندگی و زیبایی‌های جهان، دل‌های پاک و روشن را به خود جلب نمی‌کند، چرا که رنگ و بوی خوش گل، دامن شبنم را نمی‌آلوده و نمی‌پوشاند.

برداشت: به سخن ناصح توجه نکن و در کارهای دیگر مشغول شو؛ زیرا کلمات زیبای تو نمی‌توانند درد دل‌های ما را تسکین دهند.

برداشت: درد سر و نگرانی به خاطر آبرو باعث می‌شود که فرد در موقعیت‌هایی دست و دلش بلرزد، غافل از اینکه ما از منابع و نعمت‌های بی‌پایانی برخورداریم که نیازی به کمک و پشتیبانی دیگران نداریم.

برداشت: حرف‌های اهل دل برای کسانی که تنها به راحتی و مادیات فکر می‌کنند، جذابیتی ندارد. مانند کاغذ چرب که نمی‌توان بر روی آن اثر ماندگاری گذاشت؛ چرا که برای حکاکی بر روی آن، قطره‌ای از مُهر لازم است که در اینجا وجود ندارد.

برداشت: کسی که به خاطر فقر و تنگدستی همواره به دیگران وابسته است، چرا دامن شب را که پر از مشکلات و سختی‌هاست، محکم نمی‌چسبد؟

برداشت: نزار بر مرگ بدبخت‌ها افسوس بخوری، چون هیچ‌کس برای مرده‌های بی‌ثمر عزاداری نمی‌کند.

برداشت: چه موضوعی دلپذیرتر از این وجود دارد که نفس‌های اهل بصیرت را پاس بداریم؟ سخن ما مانند کلام عیسی از لب مریم است و نمی‌توانیم آن را از جایی دیگر بگیریم.

برداشت: کوه درد به‌سان پر کاهی است که آزادگان را تحت فشار عاشقانه‌های زندگی قرار نمی‌دهد و آن‌ها مانند درختان سرو و صنوبر از بارِ سنگین دل خم نمی‌شوند.

برداشت: هر کسی که به درون خود و احساساتش توجه کند و خویشتن‌داری را در پیش بگیرد، هرگز از نعمت‌های زندگی غافل نخواهد شد و به دنبال چیزهای ظاهری نخواهد رفت.