غزل شمارهٔ ۲۹۸۷

برداشت: عاشق حسن، با وجود آه و دودی که به جانش می‌زند، نگران نمی‌شود و دلش از تاریکی زندگی خالی نمی‌شود.

برداشت: اندیشه لیلی به قدری مرا وحشی کرده که دیگر دلی نداشته‌ام که با آهو ارتباط برقرار کنم.

برداشت: اگر دعا و درخواست‌های چند نفر به هم بپیوندد و همکاری کنند، ممکن است نتیجه‌بخش باشد، اما در غیر این صورت، تنها کوشش فردی نمی‌تواند به موفقیت و رفاه منجر شود.

برداشت: کسی که به ژرفای معانی آشنا نیست و از تنهایی دور می‌شود، احساس ناامنی و ترس می‌کند؛ اما افراد آگاه به معانی، هرگز دلشان از تنهایی و آرامش دور نمی‌شود.

برداشت: اگر کسی از روی رشوه و نفع شخصی به کسانی که در خدمت سلطان هستند، کمک کند، باید بترسد که نتیجه کارهایش را از هیچ کس نمی‌تواند پنهان کند و در نهایت، عواقب بدی برای او خواهد داشت.

برداشت: از افراد ساده‌لوح درباره وضعیت جهان سؤال نکن، چرا که دل صاف و بی‌آلایش نمی‌تواند واقعیت‌ها و شکل‌های دنیای ظاهری را درک کند.