غزل شمارهٔ ۲۹۸۵

برداشت: ایمان و علاقه‌های ما همانند دام و زنجیر نیست که بتواند ما را محدود کند، بلکه آزاد و رهاست. مانند پیوندهای مقدس و نیکو که نمی‌تواند ما را گرفتار کند.

برداشت: مجنون هرگز جرأت نمی‌کند دامن لیلی را بگیرد، زیرا به خاطر احترام، دامن صحرا را هم نمی‌چسبد.

برداشت: من از سخنان کسانی که نصیحت می‌کنند می‌ترسم، اما آن‌ها نمی‌دانند که آسیب‌های نیش‌زبان حتی به کسانی که در دریاهای وسیع راه می‌روند نیز نمی‌رسد.

برداشت: اگر به دنبال آرامش و آسایش هستی، باید به زمان و فرصت‌هایت توجه داشته باشی؛ زیرا خواب روز نمی‌تواند جای خواب شب را پر کند.

برداشت: آرزویی در دل آزاده‌ام وجود ندارد و زمین پاک من نمی‌تواند نخل تمنا را به خود بگیرد.