غزل شمارهٔ ۲۹۸۴

برداشت: هیچ غباری از بیابان دیوانگی بلند نمی‌شود که دل لیلی از سینه‌اش راهی به سوی بیابان نگیرد.

برداشت: زمین دل عاشق ویژگی عجیبی دارد که تا نخل در آن سرکش و سرپا نباشد، ریشه‌اش در آن مستقر نمی‌شود.

برداشت: همت و تلاش من به جایی رسیده که نیازی به هیچ چیز ندارم، حتی آتش نمی‌تواند از من چیزی بگیرد یا مرا متاثر کند.

برداشت: اگر روز قیامت برای حساب و کتابی در پیش باشد، هیچ چیز از زیبایی‌ها و لذت‌ها در این دنیا نمی‌تواند به ما آسیب بزند.

برداشت: اگر دل کسی در گوشه‌ای از ما تنگ شود و غبار غم بر زمین و آسمان بپاشد، هیچ‌کس از ما به هیچ‌کس نمی‌رسد و نمی‌گذارد.

برداشت: هیچ کس در دنیا مانند ما همدردی نمی‌کند؛ کسی که در سختی‌ها به دیگران کمک نکند، هرگز از پا نمی‌افتد.

برداشت: زبان ناپاک و بی‌فایده، همانند دارائی و ثروت زندگی است. اما آسمان (یا سرنوشت) هرگز بدون دلیل و بی‌مورد از مردم عاقل، روزی و روزی دستیابی نمی‌کند.