غزل شمارهٔ ۲۹۷۹

برداشت: دل عاشق به خاطر نرگس زیبا و فریبنده به خجالت می‌آید، زیرا این پرنده شکاری به طرز نامحسوسی طعمه‌اش را با چشمان بسته شکار می‌کند.

برداشت: اگر دل کسی، از غنچه‌ای در این باغ گل، تصویری ببیند، بلبل در صبح با وزش باد، عطر گل را دوباره حس می‌کند.

برداشت: چراغ کسانی که درک عمیق دارند، از انتقاد و سرزنش روشن می‌شود. زبان، مانند شعله‌ی شمعی است که از دهان، تیزی و شدت خاصی می‌گیرد.

برداشت: با وجود اینکه مشکلات مانع پرواز من هستند، دل من از یاد قفس آزاد می‌شود و به پرواز در می‌آید.

برداشت: از شکرگزاری نعمت‌های الهی غافل نشو، چون خداوند نعمت‌ها را از بندگان نمی‌گیرد به خاطر کفر، اما اگر نسبت به نعمت‌ها ناسپاسی کنی، آن نعمت‌ها را به تو خواهد گرفت.

برداشت: در زندگی، کسی که از ابتدا به دنبال هدایت و کنترل نفس خود باشد، هرگز نمی‌تواند آن را مهار کند و از نفس خود ناامید نخواهد شد.