غزل شمارهٔ ۲۹۷۸

برداشت: پرنده‌ای مانند شاهین بر روی دست شکارچی نشسته است و زمانی که شکار را می‌بیند، با دقت آن را هدف قرار می‌دهد. در این لحظه، رنگ پرچم پرندگان دیگر هم مانند رنگ گل به نظر می‌رسد و به راحتی می‌تواند از آنجا پرواز کند.

برداشت: عشق با زیبایی و جذابیت خود به من لطف کرده است و روزگار من را روشن کرده است. دانه، که نشانه‌ی محبت و طراوت است، از چنگال پرنده‌ای آزاد می‌شود که به آن لطافت و زیبایی داده است.

برداشت: ای باغبان، از تو دلسوزتر کسی نیست، با بلبلان نجوا کن. گل‌های این باغ، رنگ و بویی از صدای دلنشین می‌گیرند.

برداشت: سرنوشت به گونه‌ای تغییر می‌کند که من احساس می‌کنم دل من در دست کسی گرفتار شده است و او با زلف‌هایش مرا به دام انداخته است.

برداشت: غبار کوی او همی‌خواهد تا با نسیم صبح که عطر گل‌ها را به همراه دارد، به دل باغ برسد و هر روز جلوه‌ای تازه از زیبایی را به نمایش بگذارد.

برداشت: بلبل سیه‌مست به من آموزش می‌دهد که چگونه در عشق و محبت باید رفتار کرد. زیبایی این آموزش را ببین که چگونه از هنرمند و سازش الهام می‌گیرد.

برداشت: نگاه او مانند مسیحا به زیبایی و ظرافتی است که هر نکته‌ای را به دقت می‌بیند و از زبانش سخنانی شگفت‌انگیز بیرون می‌آید.

برداشت: صائب اگر دوباره در جمع محبوبی که آرزویش را داشته است، حضور پیدا کند، می‌تواند درمانی برای حسرت‌های گذشته‌اش پیدا کند.