غزل شمارهٔ ۲۹۷۶

برداشت: چشم دل عاشق در خواب، غم و اندوه را تجربه می‌کند و مانند صیادی که با چشمان بسته به شکار می‌رود، در حال جلب و جذب عشق خود است.

برداشت: با وجود آنکه می‌دانم که تو چقدر بزرگ و با عظمت هستی، چگونه می‌توانم به کوه تکیه کنم یا از آن حمایت بگیرم؟ زیرا بلندای تو، فقط فریاد و ناله‌ی من را به خود جذب می‌کند و به گوش نمی‌رسد.

برداشت: اگر تو فریب من را نخورده‌ای و به زانو درنیامده‌ای، در غیر این صورت، نگاه ناتوانی من می‌تواند حتی تیغ جانی را از دستش بگیرد.

برداشت: ای سرو زیبا و رقصان، در برابر مرگ من استادگی نکن! زیرا که خون شمعی که به ناحق کشته شده است، تحت تأثیر باد قرار می‌گیرد.

برداشت: در زمان نزاع و جدل، سرپنجه تو همچون خورشید می‌درخشد و چهره‌ای که اثر سیلی استاد بر آن نقش بسته، به زیبایی نمایان می‌شود.

برداشت: اگر ذهن انسان تحت تأثیر خشم و کدورت باشد، نمی‌توان آن را به راحتی آرام کرد. این حالت مانند شیشه‌ای است که به سادگی زنگ می‌زند و پاک شدن آن دشوار است.

برداشت: اگر پرده‌ای از غفلت کنار رود، در غیر این صورت، قلب انسان خیلی زود از دنیای مادی خسته می‌شود و دلش به دنبال چیزهای بالاتر می‌رود.

برداشت: در این دنیا، اگر به غفلت و بی‌توجهی خود مشغول باشی، مانند لنگری که زمین را می‌گیرد، درگیر و اسیر می‌شوی، اما اگر به عمق واقعیت‌ها توجه کنی و بیدار باشی، می‌توانی از مشکلات و چالش‌ها عبور کنی و از آشفتگی‌های این دنیا دور بمانی.

برداشت: به استعداد خود رسیدگی کن و در راه رشد و پیشرفت گام بردار، زیرا مانند کوه بیستون که به خاطر بلندای خود معروف است، تنها از کوشش و تلاش شخصی می‌تواند به مقام و شهرت دست یابد.

برداشت: چشم انسان مانند عنکبوت است که از گوشه‌ای به مگس نگاه می‌کند. اگر من در گوشه‌ای نشسته باشم، زاهد فریبکار به راحتی مرا متوجه خواهد شد.

برداشت: با کمک و نصرت خدا، دست حاکمیت مانند علم و دانش سلیمان در سال آینده در بغداد به اوج خواهد رسید.

برداشت: انسان باید از دشواری ها و تلخی های زندگی درس بگیرد و بر مشکلات غلبه کند. جوانمردی که از نصایح و راهنمایی های یک پیر حکیم و زاهد بهره می‌برد، می‌تواند به موفقیت و بصیرت دست یابد.