غزل شمارهٔ ۲۹۷۱

برداشت: آیا آن عاشق بی باک که در دنیای پرهیاهو زندگی می‌کند، از حال ما خبر دارد؟ آیا آتش وجود ما، که همچون سپند می‌درخشد، او را به خود جلب نمی‌کند؟

برداشت: به وضعیت علاقه‌مندان توجه کن، زیرا بسیاری از آنها از هر ذره نور خورشید که دنیا را زیبا می‌سازد، مطلع هستند.

برداشت: غم آینده بر دل آزادگان تأثیری ندارد، زیرا آن‌ها از وضعیت این دنیا آگاه‌اند و می‌دانند که چه چیزهایی در انتظارشان خواهد بود.

برداشت: ای ابر رحمت، لطفاً از روی خار و زخم ما عبور نکن، زیرا با وجود آن همه سر و صدا، این دریا از هر موجی حالش را درک می‌کند.

برداشت: نه از فرستاده گله‌ای دارم و نه از نامه‌ای که به دست کسی می‌سپارم، چون نمی‌خواهم کسی که از ما خبر می‌گیرد، از خود بی‌خبر شود.

برداشت: شخصی در اینجا نشان می‌دهد که مانند مرغ، درگیر مشکلات و دغدغه‌های خود است و به همین خاطر نمی‌تواند به درستی از حال و روز خود آگاه شود. او به دنبال راهی است تا از شرایطش باخبر شود، اما نمی‌داند چگونه و از کجا باید کمک بگیرد. در واقع، این بیت به عدم توانایی در فهم و درک مشکلات و احساسات اشاره دارد.

برداشت: در اینجا بیان شده که در مواقعی که کسی ستم می‌کند، ممکن است در دل‌ها خبرهایی درباره انصاف و حقیقت وجود داشته باشد که با نابرابری‌ها در تضاد است. به عبارتی دیگر، سخن از این است که حق و انصاف در دل‌ها همیشه زنده است، حتی زمانی که ظالم و ستمگر بر اطراف خود تسلط دارد.

برداشت: اگر آن آیینه خبرهای طوطی گویا را دریافت کند، از موم سبز خود محافظت می‌کند.

برداشت: کسی به فکر درد و رنج دردمندان نمی‌افتد، مگر اینکه ما از دل‌های غمگین خود بگوییم و حال‌مان را بیان کنیم.

برداشت: جز این گردباد که امروز در این بیابان مشغول وزیدن است، کسی را نداریم که به حال ما سرگردانان اخبار ما را بداند.

برداشت: در این جمع، دل‌سوزی نیست که برای ما اهمیت قائل شود، جز اینکه از درد و رنج ما با خبر شود و اشک ما را ببیند.

برداشت: در آخرین لحظات زندگی، روح زندگی دوباره به فرد باز می‌گردد. اگر عیسی، کسی که به شفا زدن معروف است، از این افراد بی‌نیاز خبر بگیرد، معجزه رخ می‌دهد.