غزل شمارهٔ ۲۹۷۰

برداشت: هر کسی که به زیبایی‌های هنری نگاه کند، مانند خارهای راهی می‌بیند که هر لحظه چیز جدیدی را بخواهد و گرفتار زیبایی‌های متفاوتی شود.

برداشت: تلاش و کوشش بی‌فایده است، زیرا در نهایت هر کس باید تسلیم تقدیر خود شود. حتی درخت سرو که نماد استقامت و زیبایی است، نمی‌تواند با تلاش‌های فراوان میوه‌ای به بار آورد.

برداشت: کسی که هدف بلند و والایی دارد، همچون پرنده‌ای است که بالاتر از زمین پرواز می‌کند. اگر کسی بخواهد به جهانی محدود بسنده کند، به او اجازه نخواهد داد که به بالاترین قله‌ها دست یابد.

برداشت: با نوری که از دل می‌تابد، انسان می‌تواند به اندازه‌ی تابش خورشید درخشان شود، به شرط آنکه از صدق و راستگویی برخوردار باشد و دامن پاک خود را از آلودگی‌ها حفظ کند.

برداشت: نگران غم‌های دنیا نباش، چرا که زمانی که با عشق آشنا شوی، آتش درونت خود به خود آتش‌زا می‌شود و می‌تواند هر چیز ناچیزی را بسوزاند.

برداشت: در این دریا پر از گوهر، برای یافتن خوشبختی، تلاش کردن از راه ستاره مانند است که یک مور دانه‌ای از مور دیگری بگیرد.

برداشت: در جایی که زیبایی و خوبی وجود دارد، تنها افراد خاکی و humble اجازه ورود پیدا می‌کنند و کسانی که به غیر از این، به مقام و ثروت فکر می‌کنند، نخواهند توانست به آنجا نزدیک شوند. در واقع، آنجا فقط برای افرادی که از صفات نیکو برخوردارند و در جستجوی حقیقت هستند، مناسب است.

برداشت: در زمان دشواری و فقر، شکایت نکن و ناامید نباش؛ زیرا حتی درخت چناری که در فقر و تنگدستی زندگی می‌کند، بدون هیچ گونه توقعی، از خودش به دیگران کمک می‌کند.

برداشت: صائب می‌گوید که افراد اهل حق هرگز به باطل‌گویان توجهی ندارند، مگر اینکه کسی مانند منصور از خاک برخواهد خاست و حقیقت را از بین برنده‌ی باطل‌ها نشان دهد.