غزل شمارهٔ ۲۹۶۹

برداشت: در دیدار تو، عشق و زیبایی باعث می‌شود که زلیخا از یوسف دل ببرد و چشمان یعقوب نیز از چهره تو روشنایی بگیرد.

برداشت: نه زاهدی باقی ماند و نه میخواری، زیرا زیبایی سوزان او چنان آتشین است که وقتی شعله‌ور شود، همه چیز را در آتش می‌سوزاند، چه تر باشد و چه خشک.

برداشت: در آب زندگی، مویی آتشین مانند رگ جان وجود دارد که از آن موی کمر، پیچ و تاب می‌گیرد.

برداشت: عاشق به خاطر زیبایی‌های مختلف و جذاب محبوبش می‌سوزد، زیرا هر نگاه او می‌تواند حس و رنگ جدیدی به قلبش ببخشید.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن حال کسانی می‌پردازد که در مسیر زندگی، زحمات و تلاش‌های زیادی کرده‌اند. آن‌ها مانند گل‌هایی هستند که در مکان‌های نامساعد و دشوار شکوفا می‌شوند. این توصیف نشان‌دهنده‌ی این است که حتی در شرایط سخت و بی‌رحم، انسان‌ها می‌توانند به موفقیت و زیبایی دست یابند.

برداشت: از زمین زراعت، وقتی به جستجوی روزی هستید، باید از افرادی که به برداشت محصول مشغولند دوری کنید، چون مانند موری که خود را از دیگر موران پایین‌تر می‌بیند، منابع را از دیگران می‌گیرد.

برداشت: من خود را از جنگ و درگیری کنار کشیده‌ام تا از خونریزی جلوگیری کنم، غافل از این‌که این تصمیم من ممکن است باعث شود که در نهایت بیشتر از آنچه انتظار دارم، آسیب ببینم.

برداشت: من گوهری باارزش هستم که کسی که مرا از زمین برمی‌دارد، دست خود را می‌بوسد.