غزل شمارهٔ ۲۹۶۳

برداشت: دل به شدت ناراحت و بی‌تاب است و در این بی‌تابی، دست از خود می‌سویند. نسیم خنکی که می‌وزد، نشانه‌ای از دوری و جدایی را به یاد می‌آورد.

برداشت: اگر با یک بار گل را امیدوار کنیم، نمی‌توانیم به نتیجه برسیم. اگر تو ما را صدا نکنی، نامه‌ای که برای تو نوشته‌ایم، حتماً خواندنی است.

برداشت: به شدت و به طور ناپخته‌ای به دنبال عشق و دلخواه خود رفتم تا جایی که به شدت خسته و درمانده شدم. این تلاش‌های بی‌فکر و بی‌هدف به یادگاری تلخ برایم باقی ماند.

برداشت: اگر در عشق تغییر حال داشته باشم، مرا سرزنش نکن، زیرا دل نازک و حساس من هر لحظه دچار گرمی و سردی می‌شود.

برداشت: عشاق زیبایی تو مانند خورشید از تو شاداب و خوشحال‌اند، اما تو نمی‌دانی که عشق و حسرت ما تا چه حد عمیق و دلخراش است.

برداشت: به ساحل نزدیک نشو و از طوفان دلخوشی من غفلت نکن، زیرا این باد مخالف می‌تواند به طرز ناخوشایندی بر تو تأثیر بگذارد.

برداشت: شکایت اگرچه باعث به هم ریختن افکار و خاطر می‌شود، اما نامه‌ای پر از اندیشه‌های روشن و ارزشمند است که خواندنی است.