غزل شمارهٔ ۲۹۶۰

برداشت: دل کسی که به حقیقت و حقایق می‌نگرد، به دنیای فریفته‌کننده و قائم بر باطل توجهی ندارد؛ زیرا افرادی که در مسیر حقیقت حرکت می‌کنند، همواره به سمت مقصد صحیح و واقعی خود می‌روند.

برداشت: آزادگان نباید نسبت به وضعیت افرادی که در شرایط سخت و دشوار زندگی می‌کنند، بی‌توجه باشند. درختان با ثمراتشان، مانند سرو و صنوبر، نشان‌دهنده‌ این هستند که برخی از افراد می‌توانند وزن سنگینی را بر دوش بکشند و در عین حال به دیگران سود برسانند، اما دل‌هایی که نسبت به این مشکلات بی‌تفاوت‌اند، نمی‌توانند به درستی از این بار سنگین آگاه شوند.

برداشت: بخیل و بدخلق فقط به خاطر نیاز دیگران احساس ناراحتی می‌کند؛ زیرا وقتی درب غیرت او بسته باشد، دیگران را فراموش می‌کند و برایشان اهمیت قائل نیست.

برداشت: باید دمت را از نگرانی و ناامیدی آزاد کنی، چون این کشاورز هیچ چیزی جز مشکلات و نگرانی‌ها در دل خود ندارد.

برداشت: اگر در مسیر زندگی به مقصدی برخورد کردی، لحظه‌ای آرامش بگیر و استراحت کن؛ چرا که مانند ریگی که در آب جاری است، مقصد دائمی نیست و همواره در حال تغییر است.

برداشت: نگاه عارف به حقیقت است و او تنها به شمع توجه می‌کند و به جز آن در جمع دیگران نمی‌نگرد.

برداشت: هدف از دلجویی، صرفاً نشان دادن بی‌رحمی قاتل است؛ در غیر این صورت، از خاک و خون تپیدن، هیچ لذتی برای کسی که کشته شده وجود ندارد.

برداشت: اگر نتوانم به او لطمه بزنم و دامانش را قطع کنم، خوشحالم که خون بی‌گناهان هرگز رهایم نمی‌کند و همچنان به دنبال قاتل است.

برداشت: زلفی که ارزش و اعتبارش در نظرها پایین است، به راحتی بی‌نظم و آشفته می‌شود اگر کسی مراقب و محافظ دلش نباشد.

برداشت: من در کار عشق با کسی هستم که چهره‌اش مانند خورشید است و تا زمانی که دل شاد نشود، از دلم دست برنمی‌دارد.