غزل شمارهٔ ۲۹۵۹

برداشت: دو روز بیشتر نمی‌توان بار سنگین جسم را تحمل کرد و سنگینی زندگی از دوش انسان‌های بزرگ بر نمی‌افتد.

برداشت: ما در دل خود مانند لاله گره‌ای از درد و آه ایجاد کردیم، و آن آهی سوزان است که هیچ شکافی نمی‌تواند آن را به بیرون برساند.

برداشت: چشم ما به سنگی که در دست داریم، کم‌رنگ‌تر می‌نماید؛ چون ترازوی آن برتری بیشتری دارد و سنگ را از راه دشمن نمی‌گیرد.

برداشت: با ضعیفان در برابر قدرت و مهارت ناسازگاری نکن، زیرا مانند تیغی است که بدون ارزش است و نمی‌تواند سوزن را تحمل کند.

برداشت: راه آزادگی مانند گلستانی است برای مرغ زیرک، زیرا او همیشه بر روی نگاهش به جان دل روشن خود تمرکز دارد و از آن غافل نمی‌شود.

برداشت: چنانچه دل انسان سخت و غیرقابل انعطاف باشد، نیکان و خوبان نیز نمی‌توانند از نزدیک شدن به او بهره‌ای ببرند. حتی مسیح نیز قادر نیست به کسی که در سختی است، کمک کند.

برداشت: هیچگاه نمی‌توان از زیبایی و فرح‌بخشی چهره‌های رنگین و زیبا سیر شد، چون تا زمانی که شبنم درخشنده وجود داشته باشد، دل از گلزار عشق سیر نخواهد شد.

برداشت: اگر واقعاً مرد هستی و شهامت داری، باید جلو بروی. ای رستم، سختی‌هایی که در چاه وجود دارد، فراتر از اینهاست و بیژن قادر به تحمل این سختی‌ها نیست.

برداشت: توبه دادن بت‌پرستان کار آسانی نیست، زیرا مثل این است که بخواهیم سیل عظیمی را با یک سنگ کوچک متوقف کنیم.

برداشت: آیا واقعاً پای من به چیزی وصل است که نمی‌توانم به راحتی حرکت کنم؟ چون چوبی که از راهم می‌گذرد، نمی‌تواند مانع من شود.

برداشت: صبح از زیبایی و روشنایی تو بهره‌مند شده است، اما اینجا در دانه‌پاشی نیست که محصولی به بار بیاورد.

برداشت: اگر می‌خواهی دلت پاک و روشن باشد، از دنیا و مشکلاتش دوری کن؛ زیرا این دل زنگ‌زده هیچ‌گاه زیبایی و درخشندگی را نمی‌پذیرد.