غزل شمارهٔ ۲۹۵۷

برداشت: عاشق هرگز نمی‌تواند از زیبایی و جذابیت معشوقش چشم‌پوشی کند؛ حتی آتش سوزان دلش هم نمی‌تواند او را از نگاه کردن به محبوبش بازدارد.

برداشت: اگر از صبر و شکیبایی دست بکشی، به عاشقانی بپیوند که در دریای بی‌پایان عشق غرق شده‌اند و هرگز متوقف نمی‌شوند.

برداشت: نکند انسان‌های سطحی و کوتاه‌فکر، از زیبایی‌های عالم غافل شوند و همچنان در خواب و بی‌توجهی به سر برند.

برداشت: اگر به دنبال رشد و کمال هستی، باید ولایت را ترک کنی، چرا که تجربه و بلوغ از دل جوش و هیجان خامی به دست نمی‌آید.

برداشت: خاکیان از فقر و تنگدستی، سرشان را به فرمان جام بلند نمی‌کنند، زیرا وقتی که خم خالی می‌شود، دیگر به سر بلند کردن عادت ندارند.

برداشت: جمعی که با لباس رنگین و زیبا در کنار هم نشسته‌اند، نمی‌توانند زیبایی طاووس خود را در نظر بگیرند و از تماشای او چشم‌پوشی کنند.

برداشت: دل خود را با آرزوهای زیادی پاره کردم، غافل از این که باری که بر دوش آن زلف زیباست، تحمل نخواهد کرد.

برداشت: طوطی‌ای که از زبان شیرین و زیبا به وجد آمده، به من حسودی می‌کند و در حرکاتش نشان می‌دهد که چه قدر به من رشک می‌برد.