غزل شمارهٔ ۲۹۵۶

برداشت: چهره‌ی آن خورشید درخشان، از خجالت نمی‌تواند عرق کند، زیرا چشم نرگس به او از پشت پا نمی‌تواند نگاه کند.

برداشت: چرا رزق و روزی انسان مانند یک اشاره سریع از سر انگشت نمی‌چرخد و تغییر نمی‌کند؟ اما باید توجه داشت که همواره نیازی به کمک و حمایت وجود دارد که از آن غافل نشویم.

برداشت: آیا چشم زیبا و دل‌نشین آن سمن‌بر را دیده است؟ زمین، با سنگینی بار خانه‌بردوشان، نمی‌تواند بنایی برپا کند.

برداشت: زخمی که ما به خاطر شمع احساس می‌کنیم، باعث نمی‌شود که سیه‌روزان نتوانند از لطافت گل و شبنم این باغ بهره‌مند شوند.

برداشت: معمار بی‌هدف آب را بر زمین می‌ریزد، زیرا از زیبایی و لطف هلال ابرو هیچ نشانی نمی‌بیند.

برداشت: در روز قیامت، دل صائب به شدت درگیر زیبایی های خاصی است که نمی‌تواند از آن دل بکند و به هیچ چیز دیگری توجه کند.