غزل شمارهٔ ۲۹۵۵

برداشت: دل بیمار من نتواند به راحتی از درد و رنج خود رهایی یابد، حتی اگر معجزه‌ای چون جان‌بخش عیسی نیز به کمک آید.

برداشت: بسیار دلم درد کرده و پر از غم است که دیگر نتوانم اشک‌هایم را برروی صورت مژه‌هایم بریزم. دیگر از این دل شکسته هیچ چیز نمی‌ماند که آن مژه‌های زیبا را با رنگی تازه بیارایم.

برداشت: آیا می‌توانم با خارهای دیوارش بازی کنم و به آنها نظر بیفکنم؟ در غیر این صورت، این گل‌های زیبا در این باغ، تاب تحمل نگاه کردن را ندارند.

برداشت: به هیچ‌وجه نباید اجازه دهیم که دشمنان با فرصت‌طلبی بر ما مسلط شوند و ما را از مسیر خود منحرف کنند. آنها هرگز از تلاش‌های خود برای سوءاستفاده و ضربه زدن به ما دست نخواهند کشید.

برداشت: من در تلاش هستم تا با نوشیدن شراب، افکار و احساسات آشفته‌ام را درست کنم، هرچند خوب می‌دانم که حتی بهترین شراب هم نمی‌تواند فرد نادان را از بدی‌هایش نجات دهد.

برداشت: دنیای ما بیشتر از آدم‌های نامرد، تحت تاثیر مردان بزرگ قرار می‌گیرد و آنان همیشه نسبت به شخصی مثل یوسف زلیخا وابستگی و پیوند عمیق دارند.

برداشت: هرگز خوبان از نیکان دور نمی‌شوند و حسادت و تنگ‌نظری نمی‌تواند آنها را از مقام و منزلتشان دور کند.

برداشت: وطن هر چند که احساسی غم‌انگیز دارد، اما هنوز بر بیگانگی برتری دارد. دل پرشور از جنس سنگ نمی‌تواند از سنگ سخت جدا شود.

برداشت: تو فکر می‌کنی که انتقادات و سخنان منفی به تو آسیب می‌زند، در حالی که فرد آگاه و با درک، اصلاً به این چیزها اهمیت نمی‌دهد و به وجود خاری که ممکن است به پاهایش آسیب بزند، توجهی نمی‌کند.

برداشت: اگرچه ما به بلندای آسمان‌ها می‌رسیم و همچون ابرها پرواز می‌کنیم، اما این محبت‌ها و وابستگی‌ها همچنان نمی‌گذارند ما از زمین جدا شویم.

برداشت: آیا می‌توان دلی را پیدا کرد که به صورت ثابت و مشخصی از زیبایی‌های دنیا متاثر شود؟ دلی که با طغیان و سرکشی‌اش، درس عبرتی از دنیا نگیرد.