غزل شمارهٔ ۲۹۵۴

برداشت: کرم وقتی که از زیبایی آن ماه روشن با محصولش خواسته‌ای نداشته باشد، لزومی برای جست‌وجوی آن احساس نمی‌کند. اما اگر تقاضا و خواسته‌ای باشد، این کار را انجام می‌دهد.

برداشت: وقتی که کار به شیرینی بگذرد، بدون نیاز به صحبت و گفت‌وگو، کار به پایان می‌رسد؛ زیرا فرهاد تلاش و کوشش خود را برای انجام کار مورد نظر فراموش نمی‌کند.

برداشت: در این راه، من به شخصی حسادت می‌کنم که با احتیاط و دقت قدم برمی‌دارد و هرگز خطر نمی‌کند تا خطری پیش نیاید.

برداشت: کسی که قامت زیبا و بی‌نظیری را در گلزارهایی که درختان سرو در آن‌ها رشد کرده‌اند مشاهده کرده باشد، به خود اجازه نمی‌دهد که خود را بالا بکشد و به تفاخر بپردازد.

برداشت: هر کسی که با دشمن یکرنگ و همدل است، دلش را تیره و غمگین می‌کند، مانند طوطی‌هایی که نمی‌توانند تصویر خود را در آینه ببینند.

برداشت: تنها زمانی می‌توانم به یاد او در دل خود فکر کنم و به او نگاه کنم که در دل من بود، وگرنه نمی‌توانم زیبایی او را تحمل کنم و به تماشایش بنشینم.

برداشت: مشکلات و سختی‌هایی که از جبهه برگشته‌اند، مانند باری سنگین هستند که فقط دشت می‌تواند آن را تحمل کند و کوه قادر به حمل آن نیست.

برداشت: کودکان از سنگ ساخته شدند و استخوان‌های ما تبدیل به مومیایی شده است. جنون صائب همچنان ما را رها نمی‌کند.