غزل شمارهٔ ۲۹۵۱

برداشت: دل بی غم هیچگاه نمی‌تواند مزهٔ غم و اندوه را بچشد، چرا که مانند آب شیرین نمی‌تواند به سراغ عطر خوشبود عامی باشد.

برداشت: ای مشاور بی‌کار، دست از تلاش برای یافتن ما بردار، زیرا کسی که در پی خود رفته، به دنبال آثار گذشتگان نخواهد بود.

برداشت: در خانه‌ی آرامش، جایی برای سکوت نیست و صدف اندیشه، از تلخی دریا نمی‌تواند چیزی داشته باشد.

برداشت: در نور شمع، نمی‌توان راهی از خود بیرون رفت، زیرا در این تاریکی، چراغی جز عشق واقعی وجود ندارد.

برداشت: دل شیدا و مجنون را از دیوانگی‌اش بازندهید، زیرا حتی در ترس و وحشت، چشمانش از زیبایی‌های طبیعت دست برنمی‌دارند.