غزل شمارهٔ ۲۹۴۸

برداشت: بلندی قامت سرو مانع از قد کشیدن آن می‌شود و رنگ گل از زیبایی خود باز می‌ماند.

برداشت: من به چهره دلربایی که از معشوق می بینم، اشک گرم و پرحمیت را در چشمانم می بینم که نمی گذارد بریزد.

برداشت: من را مانند یک آیینه در برابر زیبایی‌های مجلس نوازش می‌کند؛ نوشیدنی‌ای که در رگ‌های من جاری است، به قدری مستم کرده که دیگر نمی‌توانم از دویدن و تلاش دست بردارم.

برداشت: چشمان زیبا و دلربای من به قدری جذاب است که نگاه پرشور و وحشی دیگران را متوقف می‌کند و آن‌ها را از فرار باز می‌دارد.

برداشت: اگر بی‌پروا و بدون حجاب در بازار مصر وارد شوی، زلیخا به خاطر تماشای تو، دیگر به خریدن یوسف فکر نمی‌کند.

برداشت: خورشید زیبایی و جذابیت او به قدری مغرور است که حتی صبح آرزوها را از طلوع کردن بازمی‌دارد.

برداشت: از چشمان زیبا و پرمهر او، هیچ نشانه‌ای از درد و رنج نمی‌ریزد، هرچند که مثل تیغی تشنه، آماده‌ی آزار و آسیب است.

برداشت: ظاهر این پیکان همچون سر سینه‌اش تلخی دارد که کودکان را از مکیدن آن باز می‌دارد.

برداشت: از بی‌قراری‌ها و نگرانی‌های من هیچ نشانه‌ای برای تو باقی نمانده است، زیرا آرامش تو باعث می‌شود دل من از تپش باز بایستد.

برداشت: اهل معرفت و بصیرت، افرادی هستند که به دنیای مادی و مشغله‌های آن توجهی ندارند، زیرا ترس و نگرانی آنها از آسیب به دیگران، همچون وحشت آهوها هنگام چریدن، آنها را از پرداختن به این موارد باز می‌دارد.

برداشت: حجاب و موانع زیادی برای افرادی که بینش عمیق دارند وجود ندارد؛ حتی یک برگ کاه نیز نمی‌تواند مانع پرواز و اقدام آن‌ها شود.

برداشت: مسیر صاف و بدون مانع برای کسانی که به دقت نگاه می‌کنند، ممکن است خطرناک باشد زیرا ممکن است باعث شود رهرو نتواند دورتر از جلوی پای خود را ببیند و از ادامه مسیر باز بماند.

برداشت: از پیری فقط همین حسرت دل را می‌زند که ما به خاطر نداشتن دندان، از گاز زدن لب خود باز می‌مانیم.