غزل شمارهٔ ۲۹۴۶

برداشت: نگران عاشق بی پروا نباش، چرا که آن شخص جذاب خودش را دارد. پرنده‌ای که نشئه است، هیچ فکری درباره‌ی شاهین نمی‌کند.

برداشت: من نمی‌توانم تو را در دسترس داشته باشم، اما نیرویی در من هست که حتی می‌تواند مسیر سیل‌های تند را تغییر دهد.

برداشت: اگر بلبل عشق را در دل خود پنهان کند و هیچ نگویید، آیا نمی‌دانی که زیبایی باغ همچنان با سرخی صداهای عاشقانه‌اش زنده است؟

برداشت: نه چنین ساده است که بتوانی آتش را در دامن خود پنهان کنی، هر کس که رازها را نگه می‌دارد، هرگز چهره آرامش را نمی‌بیند.

برداشت: درختان گل با صدای شورانگیز پرندگان، به محبوبانی که عاشق هستند، ناز می‌کنند و خود را زیبا و دلکش نشان می‌دهند.

برداشت: نور صبح از خورشید می‌تابد و این روشنی باعث می‌شود که جشن و شادی زیبا رویان رونق بگیرد و به زندگی رنگ و جلوه ببخشد.

برداشت: آتش زبانان در سکوت خود مسأله‌ای را از دست می‌دهند و شمع، که خود می‌تواند نور پخش کند، به خاطر کم بودن زبانش، در خاموشی گاز می‌زند.

برداشت: اگر دوران تو را به چالش می‌کشد، سر خود را در برابر آن نچرخان. بلکه به اندازه‌ای که نیاز است، خود را آماده کن و همواره در کار و تلاش باش.

برداشت: این سخن را ترک کن که از من انتظار داستان‌های طولانی و پیچیده را داشته باشی، زیرا راز و زیبایی صحبت کردن درباره زلف معشوقان همین آغاز است.

برداشت: همت بلند و آرزوهای بزرگ، هیچگاه به دنیای کوچک و ناچیز نمی‌پردازند. مانند پرنده‌ای بزرگ و با اراده که به شکار کبک‌ها نمی‌پردازد، چرا که برای او این کار ارزش و اهمیتی ندارد.

برداشت: به غیر از معنای دلنشینی که صائب از دستان تو می‌ریزد، آیا جادوی دیگری وجود دارد که اینچنین شگفت‌انگیز باشد؟