غزل شمارهٔ ۲۹۴۳

برداشت: دل رنجیده ما، زیبایی را در خود دارد که از آن بی‌خبر است و اگر این نبود، بلبل از هر شکوفه‌ای عشق و محبت را می‌شناخت.

برداشت: من از تواضع و humility هیچ بهره‌ای ندارم، اما اگر کسی مستعد باشد، بدون شک به موفقیت و دستاورد می‌رسد.

برداشت: نیکو نیست که گل نازک را آزار دهیم، زیرا بلبل خاموش ما درد و رنجی در دل دارد.

برداشت: این شعر به بیان حالتی از عشق و دیوانگی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که شور و شوق عشق آنقدر او را گرفته است که دیگر نمی‌تواند بر روی زمین بایستد. هر کسی که به طور کامل دیوانه عشق است، نمی‌تواند خود را در حالت عادی نگه دارد. احساسات قوی عشق او را از واقعیت جدا کرده و به نوعی او را به جنون کشانده است.

برداشت: من به خاطر سردرگمی‌ام نتوانستم در برابر سختی‌ها خم شوم و بی‌نهایت خوشا به حال منصور که از دنیا رفته و اکنون در منزلتی آرامش‌بخش قرار دارد.

برداشت: به خاطر شرم و خجالت ناشی از فقر، انسان نمی‌تواند سرش را از گریبان بیرون بیاورد، وگرنه حتی قطره‌ای از ما هم می‌تواند نشان‌دهنده شجاعت و دلیرى باشد.

برداشت: زندگی بدون لذت و خوشی خالی است و درخت سرو هرگز بدون ثمر نمی‌ماند. اگر زندگی ثمری داشته باشد، باید از آن بهره‌برداری کرد.

برداشت: به چشمت کم نگاه کن و هر چقدر می‌توانی از خرد و دانشی که در هر ذره از آن نور خورشید پنهان است، غافل نشو.

برداشت: بزرگواران را نیکوکاری و بخشش به شهرت و آوازه می‌رساند. خوشا به حال دریا که مانند ابرهای بهاری، جایی برای نیازمندان فراهم می‌کند.

برداشت: هر کسی که به حالت دیوانگی و عشق رسیده، نباید نگران عواقب قیامت باشد، زیرا او حساب و کتابی ندارد. هر فردی که در باطن خود نادرست و باطل است، مورد محاسبه قرار خواهد گرفت.

برداشت: نوجوانی که شراب کهنه را تجربه می‌کند، همیشه جوان و شاداب باقی می‌ماند. هرگز نمی‌توان گفت که یک پیر، عاقل و فهمیده است، اگر هنوز به جاهلیت و نادانی خود ادامه دهد.