غزل شمارهٔ ۲۹۳۸

برداشت: چگونه می‌تواند مژگان خونین ما این همه درد و غم را در خود نگه دارد؟ مثل این‌که چگونه مرجان بتواند به‌زور دریا را در جای خود نگه دارد؟

برداشت: تنور نمی‌تواند طوفان را مهار کند، آیا دیوارهای شهر که دیوانه‌وار ما را نگه داشته‌اند، قادر به این کار هستند؟

برداشت: اگر کسی مانند ما با چنین توان و مهارتی در آتش مواجه شود، می‌تواند کوه‌ها را به لرزه درآورد. پس اگر کوه بیستون مرد است، باید بتواند زمین را محکم نگه دارد!

برداشت: از شدت عشق، لنگر دل رها می‌شود مانند ریگ‌های روان در بیابان. مگر اینکه مجنون، در کوه درد، بتواند بیابان را نگه دارد.

برداشت: نگاه کردن به دل دیوانه ما چنان جاذبه‌ای دارد که حتی می‌تواند غزال آزاد و چابک دشت را متوقف کند.

برداشت: تن خاکی نمی‌تواند به روح مجرد و خالصی مانند روح مریم عذرا آسیب بزند یا بر آن اثر بگذارد. چگونه می‌توان انتظار داشت که روحی با این ویژگی‌ها به بند تن بیفتد؟

برداشت: چشمان پرهیجان و خیره‌کننده دریا، به شدت احساسی و تاثیرگذار هستند و خداوند باید از نگاه زاهد، که به دور از لذت‌های دنیوی است، محافظت کند تا آن زاهد از شراب خوش‌رنگ و دل‌انگیز دوری کند.

برداشت: من دستم به دامن آن سرو زیبا نمی‌رسد وگرنه طوفان نمی‌تواند لنگر من را از آب دریا جدا کند.

برداشت: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی یک زن پرداخته است. او به قد و قامت دلربا و جذابیت او اشاره می‌کند، به طوری که زیبایی‌اش به اندازه‌ای است که وقتی او در حال حرکت است، توجه همه را به خود جلب می‌کند و هیچ کس نمی‌تواند چشم از او برندارد. این تصویر نمادی از جذابیت و زیبایی خیره‌کننده‌ای است که دل‌ها را مجذوب می‌کند.

برداشت: اگر دل دلگرمی به آن زلف آشفته من داشته باشد، می‌تواند به آن برسد، تنها کافی است که رشته‌های زنجیر عشق را محکم نگه دارد.

برداشت: لشکر بیگانه با دل‌های بی‌رحم، نمی‌تواند مانع از بروز نور و زیبایی چهره‌ی معشوق شود؛ چرا که خط خداوند بر سرنوشت او را محافظت می‌کند.