غزل شمارهٔ ۲۹۳۱

برداشت: خضر، که نماد حیات جاودانه است، از آب حیات صحبت می‌کند و عیسی، نماینده‌ای از معجزات و شگفتی‌ها، درباره جوانان زیبا و شاداب گفتگو می‌کند.

برداشت: سیاهی از سیاهی جدا نمی‌شود. نمی‌دانم چرا، در حالی که کعبه مقصد و آشیانه‌ای است، من در بیابان bewildered هستم. اینجا صحبت‌هایی وجود دارد.

برداشت: در این دنیا، شرایط به گونه‌ای است که گفتگو برای من دشوار شده است. اما خوشا به حال طوطی که از آینه تصویری از خود می‌بیند و می‌تواند با آن صحبت کند.

برداشت: ای آسمان، به صبح سرمای دلنشین خود چه می‌بالید؟ در شب، صدها شمع معطر در خانه گفت و گو وجود دارد.

برداشت: سخن مانند رشته‌ای است که اوراق عمر ما را به هم متصل می‌کند و اگر کسی به بیان و گفتار خود توجه کند، هرگز از مسیر زندگی نخواهد افتاد.

برداشت: به خاطر زحمات و تلاش‌های تو، سعی کن که بیشتر شادی و نشاط را به ارمغان بیاوری، زیرا این گوهر ارزشمند کلام تو به زیبایی و اهمیت خود را نشان می‌دهد.

برداشت: زرشک تازه را مانند موی خود می‌پیچم، زیرا همیشه دستم در موهای به هم ریخته‌اش است.

برداشت: بهشت مانند تیری است که بر دل کسانی که فکرشان کوچک است، می‌خورد و از شدت زیبایی و بزرگی خود به صورتشان می‌تابد و با کلمات دلنشینی درباره آن صحبت می‌کنند.

برداشت: در غروب، نور خورشید به رنگ خون در می‌آید، و این از صائب است که آیا چشمان زیبا و نگاهی که با ناز و لطافت بر انسان می‌افکند، قدرت دارد تا نفوذ تیغ کلام را تحمل کند؟