غزل شمارهٔ ۲۹۲۷

برداشت: من همیشه به دلیل اندیشه‌های عجیب و غریبم از وطن دورم، و این دوری به خاطر احساساتی است که در دل دارم و نمی‌توانم درد و رنج آنها را به زبان آورم.

برداشت: اگر کارفرما در شب‌ها توجهی به کارگر خود نداشته باشد، چگونه می‌تواند انتظار داشته باشد که او کارش را به خوبی انجام دهد و چراغی برای روشنایی در دست نداشته باشد؟

برداشت: سفر کن تا امیدت مانند شمعی روشن شود، زیرا هر کسی که به دیوار وطنش نگاه کند، کور و ناامید خواهد شد.

برداشت: خضر از شدت پشیمانی به رنگ خاکستری درآمد و به فکر افتاده که چقدر آب خوش و گوارایی است، آن آبی که در چاهی موجود است و به آن نیاز دارد.

برداشت: در میان این باغ پر گل، کدام غنچه لبخند می‌زند؟ که گل به خاطر شرم و حیا، رو به دیوار چمن کرده است.

برداشت: تو فقط جنبه‌های ظاهری چیزها را مشاهده می‌کنی و زیبایی‌های سطحی را می‌بینی، اما در واقع هر چیزی در دل خود ارزش و عمق خاصی دارد که ممکن است در ابتدا قابل مشاهده نباشد. مثل اینکه هر حبابی در دل خود یک گوهر پنهان دارد.

برداشت: سخن به حقیقت نزدیک‌تر شده است، چون از پرتو ستاره «سهیل» نور گرفته است. این پرسش مطرح می‌شود که چرا این‌قدر حق و حقیقت بر یمن سایه افکنده است؟