غزل شمارهٔ ۲۹۱۷

برداشت: کسیکه به زیبایی و جذابیت چشم‌نواز توجه می‌کند، همواره در جستجوی عشق و شوقی پایدار است و این احساس مستی و شور همیشه در زندگی‌اش ادامه دارد.

برداشت: ای خضر، از چشمه‌ی زنده‌ی زندگی بهره ببر، زیرا این لب تشنه به دنبال درخشش و زیبایی خاصی است.

برداشت: نباید به خاطر شرم، از جلوه‌های فریبنده چشمان او غافل شوی، چون مانند یک پرنده شاهین که در کمین شکار است، به دقت مراقب اوضاع است.

برداشت: در میان گلزار، چهره زیبا و بی‌عیب آن زهره‌جان، همچون گل می‌درخشد و هر قطره شبنم که بر رویش نشسته، مانند آینه‌ای است که جلوه‌گری آن را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: هر کسی که از سخن تو تحت تأثیر قرار بگیرد و غباری از یاد تو در خاطرش باقی بماند، چشمانش پر از اشک و احساس می‌شود.

برداشت: به جان شیرین فرهاد کسی نمی‌تواند آسیب بزند، زیرا او از کسی که برای کارش پاداش در نظر دارد، نمی‌لرزد.

برداشت: در این میدان، هیچ جانبازی بر زمین نمی‌ماند و همواره تصویری از سواری با رنگ‌های زیبا و گلگون در ذهن وجود دارد.

برداشت: نفس انسانی مانند یک کشتی به سوی هدفش حرکت می‌کند و اگر بخواهد به سمت یک مقصد مشخص برود، باید پرچم خود را در نظر داشته باشد و بر آن تمرکز کند تا به نتیجه برسد.

برداشت: من در هیچ مکان به آرامش نمی‌رسم، اما خوشا به حال قمری که بر روی سروی استوار و بلند نشسته و به زیبایی او نگاه می‌کند.

برداشت: پیکر او مانند گردباد پر از غبار است و هیچ گاه از زمین پایین نمی‌آید. این نشان‌دهنده سبک‌مغزی و بی‌خود بودن فردی است که به دنبال دستیابی به اعتباری در نظر دیگران است.

برداشت: در هر فصلی از سال، گل‌هایی در برابر دیدگان من وجود دارند. اگر حتی بلبل فقط به مدت ده روز گلی زیبا را تماشا کند، آن را در ذهن خواهد داشت.