غزل شمارهٔ ۲۹۱۶

برداشت: دل آشفته و غمگین چگونه می‌تواند از جسمی که در گل و لای گرفتار شده، آگاه شود؟ چگونه این دل می‌تواند از دریا که دور است و در ساحل قرار دارد، خبری داشته باشد؟

برداشت: تن انسان مانع از درک حقیقت روح نیست، زیرا روح از مراحل رشد و بالندگی این درخت سرسبز که در خاک قرار دارد، آگاه است.

برداشت: از وضعیت افرادی که حواسشان به محبوب است غافل نباشید، زیرا محبوب از هر ذره‌ای آگاهی دارد و می‌داند که چگونه نور امید را در دل‌ها روشن کند.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند به حقیقت قلبی که به دنبال حق است، نگاه کند اگر او در دنیای بی‌خود و بی‌خبر از واقعیت‌ها افتاده باشد.

برداشت: وقتی از دست و پای ناآرامی و بی‌تابی خلاص می‌شویم، هر موجی که از این دریای وسیع و بی‌کران آگاه باشد، به سرعت آرام می‌شود.

برداشت: دل‌‌s خود را در جستجوی موهای محبوبت قرار بده، چرا که هر رشته از آن مو، مانند دانه‌های تسبیح، از حال و احوال دل‌های عاشق باخبر است.

برداشت: چرا درباره تعداد ایستگاه‌ها از جریان شتابان زندگی سوال می‌کنی؟ که هر کس که از حرکت باز مانده، از وضعیت مکان‌ها باخبر است.

برداشت: از نداشته‌های ما از دنیا چه می‌پرسی؟ که هر کس که چیزی کاشته، می‌داند چه چیزی برداشت کرده است.

برداشت: از ابراهیم ادهم پرسیدند که ارزش و مقام کسی که درویش است و سختی‌ها را تجربه کرده، چگونه است؟ او کسی است که با وجود طوفان‌ها و مشکلاتی که از سر گذرانده، حالا از آرامش و راحتی در زندگی آگاهی دارد.

برداشت: شخصی که از تلخی محرومیت و دشواری های زندگی آگاه است، با لبخندی شیرین و شکرین دهان خود را پر می‌کند.