غزل شمارهٔ ۲۹۱۴

برداشت: من در دل خود مبارزه‌ای دارم، در حالی‌که لیوان شراب گرداگرد من در حال چرخش است. آیا گردش آسمان‌ها می‌تواند این احساسات را از ذهن من دور کند؟

برداشت: عشق و احساسات عمیق به قدری قوی و پرشور هستند که می‌توانند فرد را تحت تأثیر قرار دهند و باعث شوند که او به راحتی اشک‌ها و غم‌های خود را نشان دهد و احساساتش را بیرون بریزد.

برداشت: در آغوش باز کرده مانند زخم از جگر، خونم به راه می‌افتد و به‌سوی انتقام من، چون تیغی بی‌پروا برمی‌خیزد.

برداشت: من فرصتی برای آرامش و رفع خستگی ندارم، مگر اینکه دستی به کمک بیاید و عذر نادانی و فراموشی من را بپذیرد.

برداشت: صدف به خاطر پاکی و روشنی چشمانش از زیبایی لب‌های پرگوهر پر شده است، و این زیبایی از چشمان پاک خوبان نشأت می‌گیرد.

برداشت: زندگی من از خاکِ زمین آغاز شده و آیا ممکن است که کسی یا چیزی توانایی آن را داشته باشد که مرا از این وضعیت رهایی بخشد؟ هم‌چنان‌که درخت نخل با قد بلندش می‌تواند سایه‌اش را به دور از زمین گسترش دهد.

برداشت: کیست که بتواند غم و غصه‌ی من را از دل غمگینم دور کند؟ آیا این باران دل‌انگیز می‌تواند غم و اندوه این مکان را از بین ببرد؟

برداشت: دل به شدت غمگین و آتشین شده است از حیرت و شگفتی. آیا کسی در اینجا هست که بتواند نگاهی از آن چهره سوزان بردارد؟

برداشت: نظارت بر سرنوشت انسان‌ها به دست چشمان مردمی است که این شعله‌ی آتشین (اشتیاق یا قدرت) را به خاکستر بدل می‌کند و بر زمین می‌نهد هر کسی را که از خاک برمی‌خیزد.

برداشت: دل دیوانه من از روی غیرت خود را محافظت می‌کند تا در برابر هر کسی که با نیش زهرآلودش به من حمله کند، آماده باشد.

برداشت: اگر چشم شکار حرم به دام بیفتد، هرگز نمی‌تواند نگاهش را از حلقه دام بردارد.

برداشت: هر کس که بتواند غم و اندوهی از دل غمگینم بزداید، باید همچون یعقوب باشد که یوسف را از خود جدا کرد.

برداشت: وقتی عشق به کمال می‌رسد، دل را از هر آرزویی آزاد می‌کند؛ مانند آتش که می‌تواند به آسانی زباله‌ها و اشیای بی‌ارزش را از مسیر خود پاک کند.

برداشت: از این دستان کوتاه، این مشکل حل نمی‌شود که بتواند این پنبه را از شیشه آسمان‌ها بردارد.