غزل شمارهٔ ۲۹۱۱

برداشت: اگر دل من با شراب خالص شاد شود، زنگ ناراحتی از آن می‌زدا، هرچند که آیینه با آب بیشتر تمیز می‌شود.

برداشت: از فکر دوری، رنگ چهره‌ام از دست می‌رود و نمی‌دانم چگونه می‌توانم با دیدن آن چهره زیبا دوباره شاداب شوم.

برداشت: وقتی مشکلات زندگی به شدت پیچیده می‌شود، نگرانم که با تیغ خودت، زخم عمیق‌تری بر بدنم بگذاری که به بهای گشایش درها و راه‌ها باشد.

برداشت: با وجود اینکه گریه و ناراحتی همچون طوفانی بر سر بخت و سرنوشت من فرود آمد، اما این سبزه و امیدی که در زندگی‌ام وجود دارد، از خواب بیدار نشد و تغییر نکرد.

برداشت: هر موجی که سیراب می‌شود، گویی زبان عطش را به خود می‌گیرد، اگر زخمی که بر تن شهیدان تو از دریا گرفته شده، درد را از بین ببرد.

برداشت: در این ابیات، شاعر به شدت به تضاد بین عشق و افسردگی اشاره می‌کند. او از داغی و حرارت حس عشق صحبت می‌کند و در عین حال به حالتی از بی‌حالی و افسردگی اشاره دارد. این احساسات متضاد باعث می‌شوند تا او نتواند از زیبایی‌های زندگی لذت ببرد، و تصور می‌کند که حتی مخلوقات ساده‌ای مانند قاقم و سنجاب هم می‌توانند او را از این حال و هوا دور کنند. در واقع، شاعر در پی یک انرژی و شوری است که او را از افسردگی بیرون بکشد.

برداشت: اگر مجنون از دل بیقرار خود دست بکشد، آنگاه چشم‌های آهوان نالان مانند حلقه‌های زنجیر به هم وصل می‌شوند.

برداشت: محبت دل را از آرزوها و خواسته‌های بی‌فایده پاک می‌کند. حالا چه شده که کسی نمی‌تواند حتی خار را از جلوی راه سیلاب بردارد؟

برداشت: وقتی که صحبت می‌کنی، خواسته‌ات را به‌طور کامل و بدون کم و کاست بیان کن؛ چرا که ممکن است سخنان ناتمام و ناقص تو به مانند زخم‌هایی باشند که نمی‌توانند به درستی درمان شوند.

برداشت: دل پر از درد و زخم من به حدی است که حتی چشمان پر از اشک و غمم نمی‌توانند آن را خالی کنند. حالا با این حال، دریا به اندازه‌ای عمیق و وسیع است که نمی‌توان به سادگی از آن آب برداشت.