غزل شمارهٔ ۲۹۰۹

برداشت: هرچند که سخن گفتن در هر موضوع و نکته شیرینی خاص خود را دارد، اما خاموشی و سکوت در نظر آن‌ها معنای دیگری و زیبایی خاصی دارد.

برداشت: از آنجایی که به بندگی و اطاعت مشغول شده‌ام، راه نفس و تنفس برایم تنگ شده است. همانند قمری که به زیبایی و نازش معروف است، آن سرو بلند و باشکوه به خاطر غرور و خودبینی‌اش، دستش را بر کمر خود گذاشته و با خودخواهی رفتار می‌کند.

برداشت: مصور (نگارگر) در حالی که دست و پا ندارد، حسنی (صورت زیبا) را به تصویر می‌کشد که اگر بخندد، هیچ تصویر درستی از او به نمایش درنمی‌آید. با این حال، می‌توان آینه‌ای از او برداشت.

برداشت: تا زمانی که متوجه شدم مشکلات درونم بیشتر از آن چیزی است که به ظاهر می‌آید، هیچ نشانه‌ای از تلخی در خود نشان ندادم.

برداشت: کسب آگاهی از دنیا و مراحل مختلف آن، بدون تلاش و توجه به سیر و پیشرفت‌ها امکان‌پذیر نیست. باید در پی فهم و شناخت بود تا از نعمت‌ها و داشته‌های زندگی بهره‌مند شد.

برداشت: او قلم سیاه را به رنگ سرخ زیبا می‌آراید و می‌گوید که در زیر سبزه، این آب جاری زیبایی دیگری دارد.

برداشت: در ذهنم غم و حسرتی نشسته است، اما صائب فکر می‌کند که این درست نیست که ابرهای سیاه بیشتر باران می‌ریزند.