غزل شمارهٔ ۲۹۰۷

برداشت: به دنبال آرامش نباش، چرا که زمانی که هدف در دل وجود دارد، درخت نخل نیز نمی‌تواند از تزلزل و ناپایداری مصون باشد تا زمانی که میوه‌اش را به بار آورد.

برداشت: از ابراهیم ادهم سوال کردند که ارزش و اهمیت زندگی درویشی که تجربه‌های سخت و پرچالش را از سر گذرانده و حالا از آرامش سواحل آگاه است، چیست؟

برداشت: کسیکه عشق واقعی را در دل دارد، نباید اجازه دهد که موانع دنیوی و مشکلات زندگی او را متوقف کنند؛ بلکه باید با شجاعت و اراده، به سوی هدف و عاشقی‌اش پیش برود.

برداشت: چشم‌های کوتاه‌نظر نمی‌توانند عمق وجود را ببینند و اگر دید فراتر داشتند، در هر قطره آب می‌توانستند گنج‌های پنهان دریا را مشاهده کنند.

برداشت: کسی که به فکر مرگ و فنا است، نه از وابستگی‌ها دغدغه‌ای دارد و نه نگران حال و روز دیگران است. او که با عزمی راسخ و جدیتی قوی مشکل را به دوش می‌کشد، به این مسائل اهمیت نمی‌دهد.

برداشت: من هرگز روز خوشی را تجربه نکردم تا زمانی که قلبم از دستم رفت، زیرا هر کسی که عزیزی را در سفر دارد، در غربت به سر می‌برد.

برداشت: در بهشت هیچ چیز نمی‌تواند جایگاه محبوب را بگیرد، زیرا اگر یعقوب علاوه بر یوسف، ده پسر دیگر هم داشته باشد، دلش به خاطر دوری از یوسف می‌سوزد.

برداشت: دلش هیچ وقت از فکر عواقب کارش آرام نمی‌گیرد؛ در ذهن صائب هم غم و اندوه دنیوی جایی دارد.