غزل شمارهٔ ۲۹۰۴

برداشت: کجا می‌توان صورتی را پیدا کرد که قابلیت تحمل نگاهی آشنا را داشته باشد؟ چرا که آن گل خار در دل خود، به خاطر رشد و نمو، وجود دارد.

برداشت: فروغ آن لب با رنگ قرمز، مانند ستاره‌ای درخشان است که از آلودگی‌ها و مسائل زندگی، چهره‌ای صاف و زیبا دارد و به نوعی از سختی‌ها و مشکلات یتیمی، زیبایی و خلوص می‌گیرد.

برداشت: ای کمان ابروی محبوب، با تیر خود به من آسیب بزن و استخوانم را نمایان کن، چرا که عشق تو در هر لحظه و در هر گوشه از وجودم تاثیر دارد.

برداشت: به دنبال زیبایی‌های دل و چهره افرادی نباش که در فقر و تهیدستی به سر می‌برند، چرا که آن‌ها نیز از زیبایی‌های طبیعی مانند شبنم گل‌ها بهره‌مند هستند.

برداشت: از آن روزی که او گل را دید، چاک گریبانش به قدری خوشبو شده بود که عطر پیراهنش مانند بوی آتش در خود پیراهن صبح بخیر صبا را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: او هرگز به گذشته‌اش افسوس نمی‌خورد؛ در دل سنگین او، زمان کم به او اجازه نمی‌دهد که برای پشیمانی‌ها فرصتی بیابد.

برداشت: تو با لبخند در دنیای پر از مشکلات و سختی‌ها زندگی می‌کنی؛ اما نمی‌دانی که این شب تیره و تار، در واقع به صبح قیامت که زمان حساب و کتاب است، منتهی می‌شود.

برداشت: هرگز از حضور و پیروی او غافل نشوید، زیرا او مانند گلی است که در زیر پایش آتش را حس می‌کند و از آن سیراب می‌شود.

برداشت: آیا می‌توانی به کسی که فراموش شده‌است فکر کنی؟ در حالی که در هر گوشه و کنار، چشمان تو دوستان زیادی دارد.

برداشت: در مسیر عشق و معشوق فکر نکن به تاریکی و ناامیدی، زیرا هر گل لاله‌ای یک نشانه روشنایی و عشق در خود دارد که می‌تواند به تو راهنمایی کند.

برداشت: این شعر به این معناست که دختری با چشمان تیره و زیبا که در آینه خود را می‌بیند، نشانی از تسلیم و پذیرش ندارد. بنابراین، غم و ناامیدی و حس محرومیت در وجود او جایی ندارد.