غزل شمارهٔ ۲۹۰۳

برداشت: مغیلان که از نازکی بدنشان مشهورند، پای خود را در حنا رنگ کرده‌اند. اما چه کسی به فکر آن شخصی است که در زیر پایش آتش می‌سوزد و در درد و رنج به سر می‌برد؟

برداشت: اگر نگریستن به تقدیر را کنار بگذاری، و اگر به اوضاع دنیا بی‌توجه باشی، نگران چه چیزی هستی؟ آیا می‌دانی که آتش از چروک‌های پیشانی چقدر می‌سوزد؟

برداشت: در میان مردم جهان، نشانی از انسانیت و شرافت نمی‌بینم. اگر کسی هم انسانی باشد، فقط به جانداران سبز اشاره دارد.

برداشت: در این بیابان خوفناک، هیچ کس را پیدا نمی‌کنم که دلش به حال من بسوزد جز اینکه چراغی در دست دارد و راه را روشن می‌کند.

برداشت: زمین که در حقیقت جایگاه تواضع و پایین‌جایی است، به هیچ وجه سایه گل را نمی‌پذیرد. در عوض، نسیم که روحی سبک و آزاد دارد، در این مسیر اثر پا خود را به جا می‌گذارد.

برداشت: درخت گل سرخ به زیبایی و شکوه تمام از زمین بیرون آمده و هرگز نمی‌افتد، زیرا هر کسی که با سخاوت و generosity دست و پنجه نرم کند، پایدار خواهد بود.

برداشت: در حالتی که دشمن در کمین است، نباید احساس امنیت کنی. مانند اسبی که به خواب می‌رود و بی‌خبر از خطر، ناگهان ضربه‌هایی را به خود می‌بیند.

برداشت: از جلوی چشم صائب سریع رد نشو، چرا که مانند بند قبا، هزاران نقطه وجود دارد که تو را به خود می‌کشاند و نمی‌گذارد دور شوی.