غزل شمارهٔ ۲۹۰۲

برداشت: کسی می‌تواند تحمل نگاه فریبنده و دلبرانه آن معشوق را داشته باشد که مانند یک آیینه، از زیبایی و جاذبه خاصی برخوردار است و در دلش زرهی از عشق و حفاظت وجود دارد.

برداشت: در آن سرزمین که من از شدت تشنگی بر روی زمین می‌افتam، تصویر سراب و ناامیدی نمایانگر ماندگاری زندگی است.

برداشت: به زودی و با گذر زمانی کوتاه، اگر کسی بخواهد از زیبایی و جاذبه‌های خاصی بهره‌مند شود، باید در نظر داشته باشد که نمی‌تواند از فضل و بخشندگی افرادی که دل بزرگ و دست سخاوت‌مندی دارند، غافل شود.

برداشت: من هرگز یک لحظه آرامش ندیدم، زیرا حس ظاهری و باطنی بر من غالب است. در کشوری که ده فرمانروا دارد، هیچ آسایشی وجود ندارد.

برداشت: من شعله‌ای تازه از اندوه هستم که وقتی از هم جدا می‌شوم، گرمای بدنم شمعی در مسیر هما می‌شود.

برداشت: عدم توانایی من در صبر کردن باعث می‌شود که از دیدار او محروم بمانم. مثل این‌که آتش، خوشه‌هایش را به طور دائم بی‌قرار نگه‌دارد.

برداشت: به دام فریبندگی و زودگذر دنیا نیفت، زیرا در پایان، همه چیز به دست تقدیر و سرنوشت می‌افتد و آنچه در نهایت باقی می‌ماند، قدرت و اراده‌ای بالاتر از آنچه که فکر می‌کنی است.