غزل شمارهٔ ۲۹۰۱

برداشت: از چشمانم که چنان ناخن‌هایی روی سینه‌ام می‌بارند؟ که خون مانند عطر از لباس پشمینم می‌ریزد.

برداشت: در یک شب آرام جمعه، ابر بی‌رحم و ناامید، باران می‌بارد و این نشانه‌ای از ناهماهنگی و ناسازگاری دنیا با حال و هوای میخواران است.

برداشت: شیران طعمه را از کنار خود به دور می‌اندازند، اما اگر گاوی دهانش را باز کند، دانه‌های لوزینه می‌ریزد.

برداشت: نور عشق با ترفند شبنم خاموش نمی‌شود، و اشک ابرها به خاطر درد دل می‌ریزد.

برداشت: اگر تشنگی وجود دارد، سعی کن تاثیری مثبت و نیکو در جهان بگذاری؛ چرا که حتی از خاک سکندر (سکندر مقدونی) نیز نور و روشنایی می‌تابد و این نشان‌دهنده قدرت و زیبایی است.

برداشت: زهری که در طبیعت زرشک وجود دارد، نشان‌دهنده‌ی طبع شاعرانه و ارزشی است که او دارد. به همین دلیل، احساسات گرانبها و معانی عمیق از وجود او جریان می‌یابد، به‌گونه‌ای که همچون عرقی که از چهره‌ی یک گنجینه می‌چکد، این معانی و احساسات نیز به اطراف سرازیر می‌شوند.