غزل شمارهٔ ۲۸۹۹

برداشت: دل شاد و خرم می‌شود وقتی که به چهره محبوب نگاه می‌کنیم. گرچه ممکن است او از ما دور باشد، ولی فقط با یک نگاه، عشق و محبتش را به ما منتقل می‌کند.

برداشت: تلاش کن تا بر سر خاکت نشانه‌ای باقی بماند، همچون شعله‌ای که بر روی قبرت روشن می‌شود و نورش از آینه‌ای به زمین سکندر می‌تابد.

برداشت: اگر زمین ما محصولی ندارد، خوشه‌چین‌ها در آن فعالند. حتی اگر باران بر مزرعه‌مان نبارد، باز هم مورچه‌ها از جایی دیگر به دست آورده‌اند.

برداشت: امشب ساقی ما در مراسم شراب‌خواری، به جای اینکه پسته و بادام بیاورد، نگاهی با طعنه و حسد به ما می‌اندازد.

برداشت: خون عاشقان مانند آبی است که هرگز آرام نمی‌نشیند و همواره پر شور و نشاط است. همچنین صدای عشق و اتحاد مشابه نغمه‌ای است که از زبان منصور می‌جوشد و به گوش می‌رسد.

برداشت: آیا می‌توان چهره زیبای آن معشوق را دید که مانند پرده‌ای از زلف او فرو افتاده است؟ که در این حالت، باران از جبین حوریان هم خجالت می‌کشد و نمی‌بارد.

برداشت: از برق انتقام خود را ایمن مپندار، زیرا اگر کس بی‌رحمی کند، آتش عواقب بد در خانه‌اش خواهد ریخت.

برداشت: نخل‌ها میوه‌های خود را در پای خود می‌ریزند، و این نشانه‌ای از برکت و نعمت است. خوشانخلی، یعنی آن‌هایی که خوب و شایسته‌اند، نعمت‌های خود را به مناطقی دورتر نثار می‌کنند.

برداشت: اگر تمام دنیا را نیز به خوشبختی و موفقیت کسی بدهند، باز هم او از طمع و حرص خود راضی نخواهد بود. این حرص مشابه بارش طلا از جبهه یک پادشاه است، که هرگز کافی نخواهد بود.

برداشت: صائب، از روشنایی ستاره خوشبختی‌ات دور نشو و بی‌هدف نرو، زیرا این شب کور راه را به درستی نمی‌بیند و از رفتار او، آفتاب به بیرون می‌تابد.