غزل شمارهٔ ۲۸۹۸

برداشت: عشق، عاشق را به سفر نمی‌برد؛ همان‌طور که ماهی‌ها هم از دریا نمی‌توانند بال و پر داشته باشند و از آب خارج شوند.

برداشت: آدمی که در خود پختگی و کمال ندارد، مانند چراغی است که نور نمی‌دهد. بدون بصیرت و درک صحیح، هیچ چیز او را به پیشرفت و سفری به سمت بهبود نمی‌برد.

برداشت: صورت او مانند آفتاب است و ساقیان (آورندگان شراب) گرمایی دلپذیر دارند که هیچ کس از میخانه بیرون نمی‌آید مگر با دامن‌های پر از می.

برداشت: میخواران با اشتیاق پیمانه را از لب نوشیدنی می‌بوسند، زیرا در حال و هوای مستی هیچ اطلاعی از بیرون ندارند.

برداشت: وطن هر چند محیطی دلگیر و ناراحت‌کننده‌ای باشد، ولی به هر حال وابستگی‌هایی دارد و مانند آتش‌سوزی که از سنگ بیرون نمی‌زند، نمی‌توان از آن به سادگی جدا شد.

برداشت: عصای موسی نور خویش را از دل فرعون ظالم نمایان کرد، اما برای ما، تاریکی شب همچنان باقی است و سحر به کمک ما نمی‌آید.

برداشت: این بیت به این معناست که زیبایی و جذابیت صورت انسان‌ها، به ویژه افرادی که چشم‌های دل‌فریب دارند، نمی‌تواند به سادگی تحت تاثیر تلخی‌ها و مشکلات قرار گیرد. همان‌طور که شکر از بادام تلخ خارج نمی‌شود، لطافت و شادی ناشی از زیبایی نیز از چهره‌های دلنشین کم نمی‌شود.

برداشت: یاد آن خط مشکین هرگز از دل نمی‌رود و حتی مرگ هم نمی‌تواند آن را فراموش کند. این زیبایی و ارزش این سکه، از جنس نقره و طلا نیست که بتوان آن را به سادگی از آنها جدا کرد.

برداشت: فکر او به قدری مرا در خود پیچیده و آشفته کرده که مانند یک نشتر نمی‌تواند از رگ‌های درهم برآمده‌ی من جدا شود.

برداشت: زاهد فقط به ظاهر و باطن حقایق دسترسی دارد، در حالی که کسانی که فقط به سطح مسائل نگاه می‌کنند، نمی‌توانند به عمق آن‌ها برسند و از آن‌ها بهره‌ای ببرند.

برداشت: با قدرت نمی‌توان افراد سرسخت را به راحتی متقاعد کرد، زیرا ناپختگی و بی‌تجربگی نمی‌توانند به نتیجه مثبتی منجر شوند.

برداشت: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره دارد که افرادی که در برابر مشکلات و مرگ ناتوان هستند، سزاوار مرگ هستند. او به نوعی به انسانی می‌پردازد که از شدت عشق به فنا و نابودی، مانند موری که از خویش خارج می‌شود، نمی‌تواند خود را از این حالت رهایی بخشد. در واقع، شاعر به تحسین یا انتقاد از این نوع عشق و شوق پرداخته و آن را به شکل نمادین بیان می‌کند.