غزل شمارهٔ ۲۸۹۶

برداشت: نگاه کردن به معشوقان، با وجود اینکه در دل حسرت و درد وجود دارد، در نهایت منجر به ایجاد احساسات شدید و آتشین می‌شود.

برداشت: اگر طوطی‌ای که به آیینه نگاه می‌کند، باشد، حرف من را با چشمی سخنگو بیان می‌کند.

برداشت: در آن باغی که من قدرت تصرف دارم، گل به خاطر شوخی‌هایش بر سر دستار پرتاب می‌کند.

برداشت: از حد خود فراتر نروید و در صحبت با دوستان یکدل زیاده‌روی نکنید، زیرا وقتی گفتگو تکرار شد، خسته‌کننده می‌شود.

برداشت: زمین بیابانی که تشنه است و حریص، نمی‌تواند خوش‌حالی و قناعت مردی را که سیراب شده، درک کند و به همین خاطر بر روی او فشار می‌آورد.

برداشت: زاهد با تعصب و سخت‌گیری خود، به زیر گنبدی که نماد دنیا و زندگانی است، پا گذاشته و بر سر آدمی که در معرض بلاها و مشکلات بسیار است، بار مسئولیت می‌گذارد.

برداشت: زن به خوبی درک کرده است که اگر در زندگی با صبر و حوصله برخورد نکند، مشکلات مالی و تنگدستی به او فشار می‌آورد.