غزل شمارهٔ ۲۸۹۵

برداشت: مَنصور به تیزی و سرسختی این شمشیر اشاره می‌کند که بار سنگینی را به دوش می‌کشد. این شمشیر نهالی را به همراه می‌آورد که برای رشد و زنده ماندن، نیاز به خون و نیروی قوی دارد.

برداشت: هر کس که چشم بیداری داشته باشد، می‌تواند زیبایی‌های درخشان جهان را مانند قطرهٔ شبنم که به گل‌های خوشبو و زیبا می‌رسد، درک کند.

برداشت: هر کس در این مسیر با نیت و دل پاک تلاش کند، آرزوهایش به بار می‌نشیند و نتایج خوبی به دست می‌آورد.

برداشت: چراغ او مانند چراغ پیر کنعان روشن می‌شود و در این بازار هر کسی به اندازهٔ توانایی و بصیرتی که دارد، تلاش می‌کند و با چشمی آگاه و دانشمند به اینجا می‌آید.

برداشت: از هم نکن آن شکاف گریبان را، زیرا چشم بد با حمله‌ای ناگهانی به چمن، از سوراخ دیوار وارد می‌شود.

برداشت: در این بوستان چه جادوگری کرده است که هر جا بید وجود دارد، مجنون عاشق لیلی می‌شود و احساس عشق می‌کند؟

برداشت: ای آرایشگر، برای زیبایی و زینت، نگران دستار گل نباش، چرا که بلبل، برای آن دستار زیبا و گرانبها، هدیه‌ای از عشق و محبت می‌آورد.

برداشت: چشم و دل از شنیدن سخن زیبا لذت نمی‌برند و تحسین نمی‌کنند، مگر اینکه طوطی‌ها با خوش‌بیانی از آن سخن بگویند و به ستایش پردازند.

برداشت: من حالتی نشئه و شاداب دارم، هرچند که زندگی مرا به سوی تغییرات و حالت‌های مختلف می‌کشاند. اما همین حالا به من یک جام پر از شراب می‌دهد که به من حال خوشی می‌بخشد.