غزل شمارهٔ ۲۸۹۴

برداشت: آیا ممکن است که یک قطره کوچک از دریا، بتواند موجی را به بیرون بفرستد؟ و آیا حبابی از این دریا با این همه هیجان، بتواند بیرون بیاید؟

برداشت: به واسطه عشق، همچون مجنون، دارم یک نیروی جذاب که می‌تواند لیلی را از دنیای مادی به دنیای روحانی بکشاند.

برداشت: اگر شهیدی دچار زخم‌های عمیق ندامت باشد، باید بداند که اگر انگشتش بخواهد، مسیح نیز قادر نیست چیزی از ناخن ما بیرون بکشد. این معنا به نوعی اشاره دارد به عجز و ناتوانی در اصلاح گذشته یا جبران خطاهایی که کرده‌ایم.

برداشت: اگر چشمان خمارآلود او به درخت خشک بیفتد، هر برگی می‌تواند مانند پرنده‌ای از زیر بالش پر بگیرد و به پرواز درآید.

برداشت: عشق مانند آتش است که می‌تواند تن را بسوزاند و به خاکستر تبدیل کند. هر کسی که بخواهد می‌تواند از این آتش بی‌نیاز شود.

برداشت: باد بیهوده به دنبال قایق ماست و طوفان کشتی ما را در خطر انداخته؛ اما تا کی نفس ما این کشتی را نجات خواهد داد؟

برداشت: به خاطر عشق، معشوق به طور بی‌پرده و آشکار خواسته‌های خود را نشان می‌دهد، مانند طوطی که از بند نی خارج می‌شود و آواز می‌خواند.

برداشت: اگر دل صائب به مانند خضر زندگی ابدی پیدا کند، آیا می‌تواند از باریک‌ترین کوچه‌های زلف محبوبش، سری بیرون آورد؟