غزل شمارهٔ ۲۸۹۳

برداشت: چه زیباست که خطی از چهره معشوق برآید و به جای دود، عطر گل ریحان از این آتش منتشر شود.

برداشت: سوز و گداز عشق را نمی‌توان پنهان کرد، زیرا مانند بخاری است که زیر دامن پنهان شده و بلاخره از لای لباس‌ها بیرون می‌آید.

برداشت: از آن لعل شیرین لب دوری کن و از پاسخ‌های خالی چشم بپوش، زیرا این خیال فریبنده، آب حیات واقعی را به تو نشان خواهد داد.

برداشت: هر کس را که به خاطر دیدگاه محدودش نمی‌توانم تحمل کنم، از پای او خارهایی می‎کشم که از جلوی چشمم به بیرون می‌آید و مانند مژگانش جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: صبر کن بر سختی‌ها و ذلت‌های زندگی، حتی اگر کسانی که برایت عزیزند، از وضعیت دشوار و بی‌خبری به آرامش و خوشی برسند.

برداشت: مردم دیوانه نمی‌توانند دربارهٔ خواب‌های آشفته و بی‌معنی خود گفتگو کنند و نمی‌دانند چگونه باید آن‌ها را تفسیر کنند.

برداشت: از جمعیت زیاد نمی‌توان سودی برد؛ مانند دست‌های کوتاه که نمی‌توانند از دریاهای پربار، گوهری چون مرجان را بیرون بیاورند.

برداشت: در صبحگاه، هر عاشق واقعی که دلش پر از احساس است، مانند خورشید از سینه اش درخشش و روشنی به بیرون می‌آورد.

برداشت: در محفل‌هایی که دسیسه‌ها و نقشه‌های زیادی در آن وجود دارد، چگونه می‌توان انتظار داشت که شمع ما از زیر سایه و خطرات بیرون بیاید و روشن شود؟

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی قمر (پاره‌ای از زیبایی) در برابر زیبایی سروی (یا زیبایی بی‌نظیر) قرار می‌گیرد، به اندازه‌ای شرم و حیاء دارد که نمی‌تواند خود را به نمایش بگذارد. با این وصف، زیبایی سروی آن‌قدر برجسته است که حتی قمر هم از رقبایش شرمنده می‌شود. در واقع، این تصویر نشان‌دهنده‌ی احترام و ارادت به زیبایی‌های طبیعی است.