غزل شمارهٔ ۲۸۹۱

برداشت: از آسمان در نهایت، جان پاک و خالصی بیرون می‌آید؛ همان‌طور که وقتی شراب صاف شود، در دمنوش زمینی، سر بر می‌آورد.

برداشت: هرچند به نظر می‌رسد کوچه‌ای با زنجیر و مسدود است، اما کسی که با اراده و عزم راسخ می‌خواهد قدم بردارد، می‌تواند از دشت و دمن به سمت آن راهی پیدا کند و از این مانع عبور کند.

برداشت: چشم بیدار و هوشیار بر روی زمین، توجهی به انسان‌های تنگ‌نظر و محدود ندارد، چون حتی سوزنی از گریبان مسیحا خارج نمی‌شود.

برداشت: اگر کسی به شدت انتقاد کند، نمی‌تواند به سادگی از آسیب‌ها سالم بماند؛ چرا که در هر جایی که شعله‌ای وجود داشته باشد، شمع نیز می‌تواند خود را نشان دهد و در نتیجه، در خطر سوختن قرار می‌گیرد.

برداشت: افراد بداندیش نمی‌دانند که نتیجه کارهایشان در امروز، روزی به ثمر خواهد نشست و برداشت خواهد شد.

برداشت: خشم احمقانه را فرو بنشانید، زیرا هر بار که در دل کسی خدشه‌ای وارد کنید، دشمنانتان این آسیب را خواهند دید و به شما آسیب خواهند رساند.

برداشت: اگر چهره زیبای تو مانند لعل و دلربا باشد، و از روزن خورشید، عیسی ظهور کند، آن وقت زیبایی تو درخشش خاصی خواهد داشت.

برداشت: به سختی می‌توان فهمید که این فرد با آن دهان کوچک، به کجا می‌خواهد برود؛ هر کسی که بخواهد این معما را حل کند، به سادگی نمی‌تواند جواب درست را بیابد.

برداشت: به خود ناامید نباش، زیرا امید همیشه وجود دارد و ممکن است آنچه به نظر می‌رسد غیرممکن است، در نهایت به حقیقت بپیوندد. مانند موجی که از دل دریا سر برمی‌آورد، امید هم می‌تواند از دل ناامیدی بیرون بیاید.

برداشت: صائب به‌خاطر کناره‌گیری از مردم احساس پشیمانی ندارد، زیرا مانند پرنده‌ افسانه‌ای عنقا که از قله‌ کوه قاف نمی‌تواند خود را بیرون آورد، او نیز به سادگی نمی‌تواند از جمع دور شود.