غزل شمارهٔ ۲۸۹۰

برداشت: وقتی که تو به کمال و زیبایی می‌رسی، همچون طاوس بهشتی می‌شوی و زیبایی‌های درونت را به نمایش می‌گذاری. زمانی که لبانت را به هم می‌زنی، زیبایی و نعمت‌های بهشتی همچون کوثر از وجودت جاری می‌شود.

برداشت: اگر خوشبختی و موفقیت در هر گوشه‌ای از زندگی وجود نداشته باشد، پس زاهد چگونه می‌تواند با چشمانش از لبه‌ی ساغر بیرون بیفتد؟

برداشت: اگر چهره‌ات را مانند گل زیبا به کسی نشان دهی، او مانند بلبل که از غنچه‌ها به پرواز درمی‌آید، زیبایی و شوقی را از دلش به بیرون خواهد آورد.

برداشت: اگر ساقی در یک لحظه از پرکردن جام شراب دست بکشد، به دلیل علاقه و شوقی که میخواران دارند، جام‌ها به طرز شدیدی پر خواهند شد.

برداشت: در کوچه با نشتر رگ‌هایت را می‌بندی، اما نمی‌ترسی که هر قطره خونم از صد جا به بیرون بریزد.

برداشت: اگر بخواهم این دل را که به خاکستر تشبیه کرده‌اند تحمل نکنم و به زور خواسته‌ها و آرزوهایم را به اوج برسانم، آبِ ناب و ارزشمند را از عمق جانم بیرون می‌آورم.

برداشت: مردم نمی‌دانند که در این عالم وجود، یک حقیقت روشن و تابناک وجود دارد که می‌تواند ما را از درماندگی و خاکستر زندگی رهایی بخشد.

برداشت: وقتی شهید از خاک قبر خود سرخوش و شاداب برمی‌خیزد، به جای نامه‌ای که در دنیا داشته، برگ تاکی را در قیامت به همراه می‌آورد.

برداشت: ما در این دنیا به جز ظفرخان کسی را نداریم. آرزوهای ما در این مکان به بار نشسته و رشد کرده‌اند.