غزل شمارهٔ ۲۸۸۹

برداشت: نگاه گرم او قدرتی دارد که خط زیبای او باعث هیجان و شور در دل ها می‌شود و همچنین نگاه او می‌تواند احساسات عمیق و شدیدی را برانگیزد.

برداشت: خون صبح مانند اشک‌های یک کودک به خاطر عشق به مادر به جوش می‌آید، همان‌طور که خورشید نیز در آسمان می‌درخشد و جان می‌بخشد.

برداشت: با کم‌ترین توجه و محبت، فردی بی‌صبر و حریص می‌شود و شعله‌ای از عشق و احساس می‌تواند حتی فردی آرام و بی‌خیال را به جنبش و تحریک درآورد.

برداشت: آواز عاشقان شوری دارد که می‌تواند حتی طوطی را در نی افسرده به تکاپو و شوق بیاورد و شکر را به جوش آورد.

برداشت: دامن دشت جنون با آن گرمای سرشار از شور و هیجان، چگونه می‌تواند به راهی که ردپای قیامت را زنده می‌کند، بی‌تفاوت باشد؟

برداشت: از کلام دوستانه و آشنایانه، ارزش و زیبایی در درون انسان حرکت می‌کند و دلی مانند دریا را به خروش درمی‌آورد.

برداشت: در دنیا هیچ‌کس وجود ندارد که با دل آرامی به شوق و شور بیفتد، زیرا نمی‌توان انتظار داشت که دریا، آب گوهر را به جوش آورد.

برداشت: اگر انسان به علت سردی محیط و زندگی به افسردگی و بی‌حالی دچار شود، تنها شعله‌های درونی و استعدادهای طبیعی او می‌توانند او را به حرکت و انگیزه برسانند.

برداشت: اگر می‌خواهی درونت پر از شوق و هیجان باشد، از دیارت دور شو. چرا که آرامش واقعی مانند جوش و خروش دریاست که می‌تواند به عطر و صفای عنبر بینجامد.

برداشت: افسردگی و ناامیدی در زمان ما به حدی رسیده که حتی شیر گرم هم نمی‌تواند شکر را ذوب و خوشمزه کند.