غزل شمارهٔ ۲۸۸۶

برداشت: زیبایی بازیگوشی، چشمانش را نمی‌بندد؛ در این دریای پرهیجان، یعنی نمی‌تواند در صدف، گوهری را پنهان کند.

برداشت: کلام تند و انتقادآمیز چه تأثیری بر دل داغ و پر شور من دارد؟ زبان شعله‌ور من هیچ‌گاه به باد سرد و حاکم محدود نمی‌شود.

برداشت: چهره‌ات را در هم نچین ای دل سنگی، چون در پایان خط، در فصل خزان هیچ‌کس باغ را نمی‌بندد.

برداشت: پادشاهان همیشه به زیبایی و شکوه سلطنت توجه دارند، اما چرا می‌توان با یک لیوان شراب ما را ساکت نکرد؟

برداشت: مهر سکوت چه تأثیری بر دل پر از ناراحتی ما می‌گذارد؟ هیچ‌کس با موم، نمی‌تواند روزنه شفاف یک آینه را بپوشاند.

برداشت: دل آرامش خود را از نوازش‌ها و محبت‌ها از دست نمی‌دهد. حتی اگر احساس اضطراب کند، مانند ابر نمی‌تواند مانع از حرکت ستاره‌ها شود.

برداشت: ناصح با کلمات بی‌روح و سردش بر دل تأثیر می‌گذارد، اما نمی‌داند که مانند دریا که به جوشش درمی‌آید، خامی و ناپختگی نمی‌تواند آن را به زیورعنبر تبدیل کند.

برداشت: وقتی تو روزی زیبا و دل‌فریب کمربندت را محکم کردی، فهمیدم که دیگر هیچ عشقی نمی‌تواند مثل گذشته تحمل و استقامتش را به دست آورد.

برداشت: عقل به من کمک کرد تا کارهایم را به خوبی انجام دهم. اما باید بدانیم که قضا و قدر مانند سیل هستند و هیچ چیزی نمی‌تواند جلوی آن‌ها را بگیرد.